Dzika 15, 00-172 Warszawa

Zadzwoń do nas - 609 366 732

Ile kosztuje in vitro?

Temat kosztów in vitro jest tematem trudnym. Dzieje się tak z kilku powodów. Z jednej strony jest to rzeczywiście wysoka cena tej najbardziej specjalistycznej i zaawansowanej technologicznie procedury. Z drugiej strony, oszacowanie dokładnej wysokości tej kwoty jest skomplikowane – będzie ona zależała od wielu czynników i może znacznie się różnić pomiędzy parami podchodzącymi do procedury w tym samym czasie. W tym artykule postaramy się przybliżyć, jakie elementy mogą wchodzić w skład kosztorysu in vitro.

  • Badania wstępne

    Po pierwsze zaczynamy od tzw. badań wstępnych. Zazwyczaj para ma za sobą różnie długo trwający proces leczenia i w momencie zapadania decyzji o in vitro dysponuje już wynikami większości z tych badań. Badania takie były wykonywane przy rozpoczynaniu diagnostyki trudności zajścia w ciążę i służyły do postawienia rozpoznania. W skład tych oznaczeń może wchodzić wiele parametrów w zależności od sytuacji danej pary i od kliniki, w której się leczy. Pod uwagę należy też wziąć zalecenia wynikające z obowiązującej od 2015 roku Ustawy o Leczeniu Niepłodności.

    Ze strony kobiety pewne minimum pozwalające na bezpiecznie i skuteczne zaplanowanie i przeprowadzenie in vitro to:
    - estradiol, FSH i LH z 2-3 dnia cyklu
    - AMH, inhibina B
    - TSH, anty-TPO
    - grupa krwi i czynnik Rh
    - badania infekcyjne: WR, HBsAg, HCV, HIV, wymaz z kanału szyjki w kierunku chlamydii (PCR)
    - cytologia
    - toksoplazmoza (IgG, IgM), cytomegalowirus (IgG, IgM), różyczka (IgG) – te akurat badania określają status immunologiczny kobiety w stosunku do infekcji, które mogą stać się przyczyną najczęstszych infekcji wrodzonych u płodu; dla samego procesu in vitro nie są potrzebne

    Ze strony mężczyzny niezbędne będą:
    - badanie ogólne nasienia
    - grupa krwi i czynnik Rh
    - badania infekcyjne: WR, HBsAg, HCV, HIV
    - badanie podstawowych mutacji w genie CFTR - jeśli badanie wykaże obecność mutacji, to wtedy należy wykonać dokładną diagnostykę także u partnerki

    Jeśli przyczyną podejścia do procedury in vitro jest głównie niepłodność męska spowodowana ciężką oligoasthenoteratozoospermią (czyli mocno nieprawidłowymi parametrami określanymi w ogólnym badaniu nasienia), to wskazane będzie także wykonanie przez partnera badania kariotypu oraz obecności mutacji w genie AZF. Przydatne może się także okazać bardziej szczegółowe badanie nasienia tzw. MSOME.

    Niektóre kliniki do badań wstępnych włączają obowiązkowo badanie kariotypu obojga partnerów. To dość kosztowne badanie i można podjąć decyzję o ominięciu go przy pierwszorazowym podejściu i przy braku czynników ryzyka stwierdzanych podczas rozmowy kwalifikacyjnej z parą. Wykonanie tego badania staje się jednak niezbędne przy niepowodzeniach poprzednich procedur IVF, poronieniach oraz przy planowanym podejściu do genetycznego badania preimplantacyjnego zarodków (PGD).

  • Wizyta kwalifikująca

    Procedura podejścia do in vitro zwykle zaczyna się wizytą kwalifikacyjną, podczas której lekarz ustala wskazania pary do tego rodzaju leczenia, zapoznaje się z przebiegiem dotychczasowego leczenia, wynikami wykonanych badań i procedur. Zleca brakujące badania i wydaje dokumentację, z którą pacjenci zapoznają się w domu. Wtedy też najczęściej ustalany jest sposób stymulacji, rodzaj protokołu, itp.

    Najczęściej potrzebna jest jeszcze jedna wizyta, podczas której zostają podpisane zgody na udział w programie in vitro i doprecyzowane kwestie organizacyjne. Ilość wizyt może się jednakże zwiększyć, w zależności od sytuacji danej pary. Wizyty te najczęściej nie są wliczanie do kosztów procedury i traktowane jako zwykłe wizyty ginekologiczne.

  • Stymulacja

    Rodzaj, dawkę, sposób podawania leku ustala lekarz. Na ilość leku, jaką zużyje dana pacjentka ma wpływ jej wiek, poziom AMH, sposób stymulacji. Do dyspozycji jest wiele różnych preparatów. Niektóre są refundowane. Zakres i wskazania do refundacji ustala NFZ. Koszt leków jest ważnym składnikiem ceny całej procedury. Bez refundacji to zazwyczaj 2-3 tysiące złotych.

    Ocena postępów stymulacji dokonywana jest za pomocą serii badań TV USG oraz oznaczeń hormonalnych. W sytuacji prostej stymulacji o prawidłowym przebiegu wystarczą zazwyczaj 3 wizyty. W bardziej skomplikowanych przypadkach (np. przy bardzo wysokim poziomie AMH, w zespole PCO u pacjentki, przy nieprawidłowo przebiegającej stymulacji) tych wizyt i oznaczeń może być wielokrotnie więcej.

  • Znieczulenie

    Zabieg pobrania komórek jajowych polega na nakłuciu jajników igłą przez pochwę. Igłę tę wkłuwa się do każdego dojrzałego pęcherzyka i pobiera płyn pęcherzykowy. Procedura ta jest bolesna więc wykonuje się ją w krótkim znieczuleniu dożylnym. Dopuszcza się wykonanie punkcji bez znieczulenia na prośbę pacjentki, jeśli ma ona wysoki próg bólowy, a wystymulował się tylko jeden pęcherzyk.

    Przed znieczuleniem wymagana jest wizyta u anestezjologa, który kwalifikuje pacjentkę do znieczulenia, m.in. na podstawie wcześniej wykonanych badań laboratoryjnych, do których należą:
    - morfologia krwi,
    - układ krzepnięcia
    - mocznik, kreatynina, jonogram (NA, K)
    - glukoza na czczo
    - badanie ogólne moczu

    Jeśli pacjentka leczy się przewlekle lub wyniki badań podstawowych są nieprawidłowe, może zaistnieć konieczność wykonania także innych, dodatkowych oznaczeń. Na koniec wizyty pacjentka podpisuje zgodę na znieczulenie. Jeśli w badaniu nasienia u mężczyzny nie było plemników i został on zakwalifikowany do biopsji jądra, to wszystkie wymienione wyżej badania i konsultacja anestezjologiczna dotyczą oczywiście także jego, gdyż biopsję jądra również wykonuje się w znieczuleniu.

  • Procedury laboratoryjne in vitro

    Ta właśnie pozycja w cennikach klinik leczenia niepłodności określana jest jako „koszt procedury in vitro”. Obejmuje oczywiście samo „serce” procesu czyli uzyskanie gamet (drogą punkcji jajników oraz ejakulacji; biopsja jądra jest zawsze dodatkowo płatna), zapłodnienie, hodowlę zarodków i przygotowanie ich do transferu.

    W Fertinie o celowości wykonywania dodatkowych procedur laboratoryjnych (takich jak np. nacięcie osłonki, czyli tzw. assisted hatching AH) decyduje embriolog i nie ma to wpływu na koszt całego procesu.

  • Transfer

    Transfer zarodków jest niebolesny, odbywa się bez znieczulenia i trwa zazwyczaj kilka - kilkanaście minut. Zabieg poprzedzony jest wizytą konsultacyjną, podczas której embriolog przedstawia parze wyniki hodowli i stan zarodków zakwalifikowanych do transferu.

    W różnych klinikach przyjmuje się różne rozwiązania dotyczące opłaty za transfer. Może on wchodzić w skład całości procedur laboratoryjnych, albo być oddzielnie wyceniony i podlegać zwrotowi w sytuacji odwołania zabiegu (np. z powodu braku zarodków do transferu).

  • Ocena fazy lutealnej

    Po transferze pacjentka przyjmuje leki doustne i dopochwowe przez co najmniej 14 dni. Sposób wchłaniania się tych leków, ich poziom we krwi i ewentualne modyfikacje dawkowania mogą być ocenione za pomocą oznaczeń hormonalnych we krwi. Można też ustalić sztywny schemat suplementacji fazy lutealnej, a skuteczność procedury ocenić przez pomiar betaHCG we krwi po upływie 14 dni od transferu.